Lorraine is moeder van 8 kinderen: 'Ik dacht: 'Wat maakt het nou uit, nog een kindje erbij?"
In dit artikel:
Lorraine (39) is getrouwd en moeder van acht kinderen (19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, en kinderen van 3 en 1). Daarnaast werkt ze sinds 2007 als gastouder en vangt ze nu twee gastkinderen op. Haar liefde voor kinderen begon in haar jeugd en leidde ertoe dat ze bewust koos voor een groot gezin en een baan in de kinderopvang; sommige opvangkinderen bleven van enkele weken tot vijf of zes jaar bij haar en ze bracht ze zelfs naar school.
Het gezinsleven draait om strakke routines. De oudste kinderen zijn vrij zelfstandig, maar de vier kleintjes hebben dagelijkse opvang nodig. Een typische ochtend: haar man bereidt ontbijt en lunch, Lorraine maakt de kinderen klaar, geeft flesvoeding aan de opvangkinderen en organiseert ochtendactiviteiten. Rond etenstijden en middagdutjes wisselen spelen, lezen en huishoudwerk elkaar af. Eén opvangkind blijft soms tot zes uur en eet mee; ‘s avonds zijn er vaste bedtijden en douchemomenten. Ondanks de drukte zorgt het paar bewust voor persoonlijke aandacht: korte gesprekjes op kamers, samen eten en lachen, en vaste momenten voor elkaar — elke week een filmavond thuis en één keer per maand een uitje waarbij de oudste dochter oppast.
Praktisch gezien houden ze streng overzicht op geld en logistiek. De man werkt in loondienst en ontvangt vakantiegeld; Lorraine is zzp’er. Ze wonen in een huurwoning, hebben geen schulden en beschikken over een busje voor negen personen. Vakanties met het hele gezin zijn kostbaar—met z’n tienen kan een reis al snel rond de 15.000 euro kosten—dus ze sparen en maken bewuste keuzes bij aankopen.
Persoonlijk hanteert Lorraine een nuchtere filosofie: perfectionisme loslaten, vertrouwen op een goede verdeling van taken en kiezen voor vaste ritmes die rust geven. Ze benadrukt het belang van kleine, persoonlijke momenten met elk kind, flexibel reageren op onverwachte situaties en samen als team blijven communiceren. Voor haar voelt het drukke leven niet als een last maar als vanzelfsprekend: ze groeit mee met de veranderingen, krijgt veel voldoening van het zien opgroeien van kinderen en vindt stevigheid in structuur en wederzijdse steun met haar partner.