Lara voelt zich schuldig: 'Mijn kinderen zijn door mij nog nooit op vakantie geweest'

In dit artikel:

Lara* (samen met partner Dennis) is moeder van twee kinderen van 7 en 9 en ervaart ieder jaar rond de voorbereidingen op de zomervakantie veel schaamte en stress. Waar anderen zich op het schoolplein en bij het koffieapparaat uitwisselen over campings en boekingen, voelt zij zich gedwongen smoesjes te verzinnen — “we kijken nog even” of “we doen het rustig aan” — omdat ze de waarheid bijna nooit vertelt: ze durft niet op vakantie.

Al sinds haar kindertijd heeft ze hevige heimwee. Zodra ze buiten haar eigen huis slaapt en niet zomaar naar huis kan, ontstaan paniekachtige lichamelijke klachten en een overweldigend verlangen terug te gaan. Schoolkampen en logeerpartijtjes waren vroeger al een probleem; als volwassene heeft dat niet opgehouden. Dat resulteert nu in het afzeggen van gezinsvakanties, schuldgevoel tegenover haar kinderen en het verbergen van haar worsteling uit angst voor misverstanden. Haar man wil niet zonder haar met de kinderen op reis, wat het dilemma verdiept.

Het taboe op volwassen heimwee maakt het extra moeilijk: mensen zien het vaak als iets kinderachtigs, waardoor Lara het gevoel heeft de enige te zijn die hiermee worstelt. Haar verhaal is anoniem weergegeven; echte namen zijn bij de redactie bekend. De redactie nodigt lezers uit om ook anoniem hun ervaringen te delen. Terzijde vermeldt het artikel kort een ander voorbeeld (Fieke) die heimwee heeft naar haar leven voor de kinderen, als variatie op hoe heimwee zich kan uiten.