Dilemma: 'Als de kinderen eindelijk op bed liggen, is dit blijkbaar onze manier van ontladen'

In dit artikel:

Yura (34) beschrijft hoe zij en haar partner middenin de ‘tropenjaren’ zitten met hun zoons Zev (bijna 3) en Soi (1). Het dagelijks leven voelt volgens haar als "één grote estafette": werken, opvang regelen, boodschappen doen en continu voor de kinderen zorgen. Tegen de avond zijn ze totaal gesloopt. Op een recente avond sloot ze om 19:12 uur zachtjes de deur van de kinderkamers; beneden lag het huis vol Duplo en etensresten, maar zij had geen energie meer en ging op de bank zitten — beiden met hun telefoon in de hand.

Hun avondritueel is samen-zijn maar toch apart: hij aan de eettafel, zij op de bank, beiden scrollend door TikTok, nieuws en appjes. Af en toe delen ze iets en lachen kort, maar daarna keert ieder terug naar zijn eigen scherm. De telefoons fungeren als manier om te ontladen en even geen verantwoordelijkheden te dragen, maar Yura voelt ook melancholie en verwarring: ze verlangt naar meer verbinding, terwijl ze tegelijk die individuele rust waardeert. Ze vraagt zich af of dit een normale fase is tijdens het drukke ouderschap of het begin van vervreemding.

De kwestie past in een groter thema: telefoongebruik binnen gezinnen veroorzaakt vaker wrijving. Een vergelijkbaar dilemma werd door Manouk (30) gedeeld, die zich afvraagt hoe ze haar partner kan wijzen op zijn telefoongebruik in het bijzijn van hun kind.