De blijvende liefde van een driejarige voor zijn kindermeisje | column Asing Walthaus

In dit artikel:

In de vroege jaren vijftig werkte de moeder van de verteller als au pair bij een Nederlands diplomatengezin in Parijs en zorgde toen voor de driejarige Guido. Het gezin was zo gesteld op haar dat ze teruggehaald werd en beloofde Guido nooit te verlaten; ze maakte gezinsvakanties mee in Crans (Zwitserland) en hield contact toen Guido later naar Nederland reisde. De moeder bewaarde brieven, dagboeken en foto's met details uit die periode, zoals Sinterklaasbezoeken en een poppenkastvoorstelling, waaruit het warme gezinsleven blijkt.

Jaren later, nieuwsgierig naar wat van Guido was geworden, vond de verteller dankzij zijn zeldzame achternaam een adres in Den Haag. Begin 2024 ontmoetten ze de inmiddels tweeënzeventigjarige Guido en zijn vrouw; ze bekeken samen de brieven en foto’s, die Guido fotografeerde en kopieerde. Er ontstond een vriendschappelijke correspondentie: Guido prees de penvoering van de moeder en deelde beelden uit het verleden. In december meldde hij dat zijn prostaatkanker was uitgezaaid. Kort daarna overleed hij; zijn vrouw schreef dat Guido vlak voor zijn dood een fotocompilatie voor zijn uitvaart had gemaakt met daarin foto’s van de moeder. Ze bedankte haar voor de liefde die uit die beelden sprak.

Het verhaal illustreert hoe blijvende herinneringen en zorgvuldig bewaarde documenten oude banden nieuw leven kunnen inblazen en verhoudingen over generaties heen zichtbaar houden.