Baanbrekend: onderzoekers ontwikkelen pleister om stress te meten bij baby's en kinderen
In dit artikel:
Onderzoekers van Northwestern University hebben een lichtgewicht, zachte pleister ontwikkeld die continu stresssignalen meet zonder bloedafname, draden of omvangrijke apparatuur. Het apparaatje van minder dan acht gram wordt op de borst geplakt en registreert gelijktijdig hartslag en -geluiden, ademhaling, zweetproductie, huidtemperatuur en doorbloeding. Sensoren in de pleister omvatten een microfoon, bewegingssensor, zweetdetector en een perfusiesensor; de data gaan draadloos naar een telefoon of tablet waar een algoritme het stressniveau inschaalt.
De teamleider John Rogers benadrukt dat het lichaam soms al stressreacties toont voordat iemand zich daarvan bewust is, wat vooral bij pasgeborenen in een couveuse problematisch is omdat zij niet kunnen aangeven of ze pijn of spanning ervaren. Huidige methoden — vragenlijsten, speekselcortisol of observatie van huilen en gezichtsuitdrukkingen — zijn beperkt of ongeschikt voor jonge kinderen. De pleister biedt een continue, objectieve meting die vergelijkbare uitkomsten geeft als grote medische monitoringapparaten in het ziekenhuis.
In verschillende proefopstellingen werd de pleister getest: bij een nagebootst leugendetectorverhoor herkende het systeem negen van de tien stressreacties, en ook bij de ijswatertest en bij gesprekken in rumoerige omgevingen kwam de pleister sterk overeen met conventionele stressmetingen zoals pupilreacties en speekselcortisol. Belangrijker nog, de pleister werd toegepast bij dertien kinderen (gemiddeld twintig maanden) naast uitgebreide slaapapparatuur; hij herkende slaaponderbrekingen, oppervlakkige ademhaling en dalingen in zuurstof bijna even goed als traditionele slaapmetingen.
Bij kinderen met het syndroom van Down ontdekten de onderzoekers afwijkende autonome profielen: verminderde activatie van het sympathische (activerende) zenuwstelsel en dominantie van het parasympathische (rustgevend) deel. Zulke patronen zouden op termijn kunnen helpen risico’s eerder te signaleren en behandelingen te personaliseren.
Het apparaat is nog een prototype: de studies waren klein en er was veel variatie tussen deelnemers. De onderzoekers willen grotere cohorten bestuderen, het algoritme persoonlijker maken en EEG-sensoren toevoegen om ook hersenactiviteit te meten. Kinderarts Debra Weese-Mayer noemt de praktische waarde duidelijk: vroegtijdige opsporing van stress kan ingrijpen mogelijk maken voordat schade optreedt.